De leegte die ik zocht

Het was een weekend van spontaniteit. En dan niet de hoge-energie-want-er-is-zo-veel-te-doen-en-te-zien spontaniteit. Nee, ik bedoel de spontaniteit van het moment. Zo een dat alles wat je wel, of toch niet, doet altijd goed is. Zaterdag stond ik heerlijk rustig op, het plan was namelijk om met Maisie naar het Melbourne museum te gaan zodra ze klaar was met werk. Maar zoals je kunt verwachten is “na werk” en moeilijk moment om dingen vast te leggen. Maakt verder ook niet uit. Het was een heerlijke regenachtige dag om binnen te blijven, maar er begon wel iets te knagen: Om de een of andere geniale reden had ik tijdens het inpakken onder andere twee paar sokken ingepakt, waar aan geknaagd leek. Minder prettig. Maar hè, als Hollander draai ik mijn hand er niet om voor, om door een dikke plensbui op mijn stalen ros te gaan. Zo gezegd, zo gedaan ga ik op sokken avontuur naar Chadstone shoppingcenter. Ik heb mij laten vertellen dat het de grootse shoppingmal van het zuidelijk halfrond is. DÈ ideale plek om een kort lijstje aan spullen te halen: ten eerste is het heel groot. Zo groot dat ik drie keer de weg heb moeten vragen. Ten tweede was het druk. Niet een beetje zaterdag -druk (dat ook namelijk), maar vooral kerst druk. De mensen die in het eerste weekend van december de kerstspullen in huishalen en die goed-voorbereidde-mensen die alvast wat kadootjes in de wacht slepen. Eenmaal thuis was ik dan ook een ietsiepietsie overprikkeld. ’S avonds lekker met de familie een sinterklaas belletje gehad. Bijna een kwartet van verschillende seizoenen, verspreid over verschillende landen.

Op zondag was het ook weer rustig opstaan en ik wilde wat dingetjes doen. Zoals beddengoed wassen, sinds dit eindelijk weer eens een zonnige dag zal worden. Ondertussen een boodschapje en vervolgens het begin van de middag in de weer geweest met het bakken van een brood. Ja, er is brood in de supermarkt. Nee, het is niet echt lekker. Als ik dan toch ga klagen, kan ik het net zo goed ook zelf proberen. Het was heerlijk, dat gepruts met plakkerige vingers, terwijl mijn huisgenootjes met een scheef hoofd mijn richting in kijken. Tegen de tijd dat een prachtig (al zeg ik het zelf) brood de oven uit komt, heeft de spontaniteit al weer wat anders mijn kant op gegooid. Maisie en ik gingen naar St. Kilda beach, om daar heerlijk te kletsen en te prutsen met waterverf. Ik zal maar niet zeggen hoelang het duurde voordat Maisie en ik elkaar weer vonden, nadat ik de verkeerde tram had. Na een tijdje chillen naast de zee, gaat Maisie door naar het centrum en zoek ik langzaam mijn weg weer naar huis.

Het is weer maandag. Oke, let’s go! Ik doe m’n dingen in het lab en ga weer naar huis, een relaxte avond in met Ryan en z’n vriendin.
Dinsdag was best een goeie dag. Veel dingen in het lab gedaan en ook aan Pedro aangekaart dat ik niet echt op mijn plek ben in het project. We zien volgende week wel even hoe het verder loopt. Afgelopen weken heeft er een interessante verschuiving in mijn hoofd plaatsgevonden. Dinsdag is al bijna halverwege de week, en halverwege de week is al richting het einde; dus ergens voelt het logisch alsof het nu al bijna weekend is! (oke oke, ik ben gewoon aan het aftellen).
Woensdag en donderdag is het weer rustig aan op stage. Er vindt wel langzaam een shift plaats. Ik ben niet alleen maar als een hondje achter Pedro aan het wandelen. Als ik in de ochtend aankom heb ik wat dingen die ik vast kan doen, tot dat ik weer ander werk in mijn handen geschoven krijg. Ik word er niet ontzettend gelukkig van, dus de avond-belletjes gaan er veel over wat ik dan wel/niet wil met deze stage. Oh ja, nu ik er aan denk, in de ochtend ben ik steeds meer mijn ochtend-humeurige zelf die zo lang mogelijk in bed blijft en dan vlot op de fiets stapt. Duuuusss er zijn vrijwel geen ochtend belletjes meer…. Dat is dus een bekende gewoonte, maar ik leer ook een andere kant van mezelf kennen. Het is een nieuwe ervaring om (bewust) de kantjes er vanaf te lopen. Ik kom wat later binnen, ga wat eerder naar huis, en wanneer ik er wel ben doe ik het rustig aan. Toegegeven, op een bepaalde manier is het wel prima.
Op vrijdag ben ik er alleen wel helemaal klaar mee. Een steile leercurve in afleiding zoeken (en vinden). Het weekend kwam al vroeg, laat ik het zo zeggen 😉. In de avond zouden we naar wat live muziek gaan. Maar in het thema van spontaniteit, ging dat ook niet helemaal zoals gepland. Vertrokken te laat, en zaten uiteindelijk een tijdje vast in de trein. Een prachtig moment om ze wat Nederlands te leren. Naast wat schuine klassiekers, valt "helaas pindakaas" erg in de smaak. Uiteindelijk hebben we de live muziek gemist, maar zijn we wel met een redelijke groep naar 'Naked for Satan' bar gegaan. De sfeer was er leuk, en op het dakterras waait de warme zomer wind om me heen, terwijl ik van het uitzicht over de hoofdstraat in Fitzroy geniet (Fitzory is dé wijk waar het artistieke en uitgaansleven plaatsvindt).

Als de huisgenootjes er waren, hebben we en paar avondjes samen gegeten of een filmpje op gezet. Maar op veel dagen waren de huisgenootjes weg deze week. Eerst voelde dat een beetje als leegte, maar al snel vond ik daar mijn rust in. Sterker nog, ik vind het wel fijn dat er ruimte ontstaat voor verveling. Ik kan mezelf steeds beter de vraag stellen wat ik dan wèl wil. Zoals met dat brood bakken, dat daar ook eindelijk tijd voor is.