Klaar (met het jaar) (voor de start)

Laten we weer bij het weekend beginnen. Het voorspellingen voor dit weekend waren: een open agenda met een sporadisch boodschappenrondje, mogelijk een fietstochtje. En in de loop van de dag zullen de belletjes toenemen.
Maar zoals dat gaat bij voorspellingen, blijkt de zon toch vaker door te komen. Zaterdag begon heerlijk traag. Zo traag, dat het enige moeite kostte om huisgenootjes mee te lokken naar de boulderhal. Uiteindelijk zijn we door de regen vertrokken en hebben we wat nieuwe routes geprobeerd. Ik weet niet precies wat het is hoor, maar waarom is het doordeweeks prachtig stralend weer, en in het weekend lijkt het meer op de gemiddelde Nederlandse herfst!? Daarvoor ben ik hier niet 😉. ’s Avonds weer lekker film gekeken en, zoals voorspeld, gebeld. Zondag was een onvoorspelbare dag. De leegte van mijn agenda was overweldigend. Zo veel ruimte, dat ik mee ben gegaan naar een mars in het centrum, om solidariteit te tonen voor de Palestijnse slachtoffers. Het was ontzettend indrukwekkend. Deze mars wordt al sinds oktober wekelijks gelopen door honderden mensen. Na de mars zijn we met het groepje naar het skatepark gegaan. Met zijn allen lunch gedeeld (klassiek brood met dipjes), en toen gingen de meeste er op hun board vandoor. Ik bleef wat kletsen met de andere achterblijvers. Er sloten nog wat mensen aan, en zo langzamerhand worden het steeds meer bekende gezichten. Natuurlijk wilde ik het zelf ook even proberen. Ik kan me herinneren dat toen ik een mini-Jinke was, we een groen skateboard hadden. Daar had ik wel eens wat rondjes op gemaakt, maar het voelde als een leven geleden. 
En zo werd ook de zondag al bellend afgesloten.

Deze week staat weer in het teken van een nieuw vervoersmiddel: de auto! De eerste week ging ik met de trein, de tweede week met de shuttlebus, de derde week met de fiets, en nu kan ik met Lorimer meerijden naar de uni. Maandag hing aan elkaar van de pauzes. Pedro kletst wel door, dus dan vliegt de tijd al snel. In de avond gesprekje gehad met de WUR over de toekomst van mijn stage. En de uitkomst is dat ik er mee ga stoppen... Dat betekent dat ik in Nederland een andere stage ga zoeken. Ik vond het best wel spannend om die keuze te maken. Laat staan dit proces in gang te brengen, maar ik merk wel dat het beter voelt dan hier tegen mijn zin te blijven en de dagen af te tellen. Nu al.

Dinsdag begon ik de dag wat gespannen. Het doel van de dag was om de professor te spreken over de stage. En eigenlijk dat ik er mee wil stoppen… dat heeft voornamelijk twee redenen. 1: het onderwerp is toch anders dan dat ik verwacht had, en ligt wel ver weg van mijn interesse eigenlijk. Ik merk dat ik dan liever iets doe wat ik ook daadwerkelijk interessant vind. 2: ik ben alleen maar een paar extra handen in andermans project. Ik zal niet in detail gaan, maar eigenlijk ben ik productie aan het draaien op DNA niveau. En dat is niet wat ik met mijn master wil doen. Ik was enorm gespannen, maar hij leek het wel te begrijpen. Hij zei dat dit onderwerp niet voor iedereen was, en dat het dan soms beter is om iets anders te gaan doen. Maar hij zei ook wel dat het erg snel was ...

Woensdag was een hele fijne relaxte dag. Met Lorimer reden we naar de uni. Terwijl we nog wakker worden in stilte, worden de wegen al in volle vaart bereden. Het was een rustig dagje op stage. Tijdens de lunch zat ik met wat meiden die ik in de eerste week had leren kennen. Het was ontzettend gezellig. Hard gelachen en weer nieuwe dingen geleerd over de Australische geschiedenis en Iran (waar de meeste meiden vandaan kwamen).
Eindelijk begrijp ik nu ook de Australische obsessie met Italië! Het is opvallend hoeveel mensen die ik tegen kwam een beetje Italiaans spreken, zoals wij dat op de middelbare school met frans hebben. Of ze willen het leren, of zijn er heen geweest of willen er heen. Maar ik ben nog geen enkele Italiaanse-Australiër tegen gekomen (zover ik weet in ieder geval). Laat staan iemand die wist waar deze Italië gekte vandaag komt. Het blijkt dat Australië ooit Europeanen wilde lokken om hier te komen werken. En de Italianen hebben zich massaal in Melbourne gevestigd.
Toen ik thuis kwam met Lorimer, zaten Ryan en Maisie ook in de tuin. Zo hebben we een tijdje zitten kletsen en grappen, tot het begon te regenen. Een avond daarvoor hadden we ook met z'n allen buiten gezeten. Toen zijn we naar binnen gevlucht vanwege de muggen. Niet grappig hoeveel ik gestoken ben…  Woensdagavond zijn Maisie en ik met een ijsje in de hand een rondje wezen lopen. Ze wist een geheim kunstig steegje. Het duurde even, maar uiteindelijk hebben we hem gevonden! En eenmaal thuis was het weer tijd voor het laatste deel van de filmreeks. Maisie zei dat ze me gaat missen straks. Ik haar ook wel, het is fijn om zo samen op te trekken. 

Donderdag hadden we een pizzapartylunch met de afdeling, als afsluiting van het jaar. Tussen de experimenten door even met de bus naar de locatie. Een handje vol mensen van ons lab was er, en tientallen mensen die ik niet kende. Vooral leuk om even wat anders te doen, en een goede gelegenheid om een beetje op tijd naar huis te gaan.
In de avond huppelt Maisie als een enthousiast kind over straat. Ik en de jongens lopen er een stukje achteraan. We doen een tour langs huizen met kerstverlichting. Van die "subtiele" knipperende, multicolour, mijn-energierekening-maakt-mij-geen-reet-uit versierde tuinen. Naast veel verschillende schreeuwerige tuinen, hebben we ook een baby possum gezien. Best een geslaagde avond dus!

Vrijdag. De dag des oordeels. Deze week had ik dus uitgesproken dat ik wil stoppen. Vandaag komen mijn begeleiders en ik samen om afspraken te maken over hoe een goeie afronding er uit ziet. Een meeting van frustratie en schuldgevoel. Met als uitkomst dat ik tot de kerstvakantie blijf werken. Dat betekent dat ik vanaf volgende week vakantie heb... Wow dat is sneller dan ik dacht!

Ineens ligt de tijd voor mijn voeten. Best een beetje overweldigend, maar ook ontzettend gaaf. Wat ga ik doen?!