Somewhere between yellow and orange

In de blogjes beschrijf ik niet zo vaak wat de langere uitkijk is op m’n plannen. Maar achter de schermen is er van alles gaande. Zo ook deze dagen. Zoals ik in het vorige blogje eindigde ben ik weer voor even bij een WWOOF. Daar gaat het vandaag over. Voorlopig is dit ook de laatste WWOOF, waar ik tot eind april blijf (of het einde van deze blog eigenlijk). En daarmee eindigt het alleen reizen van dit avontuur!  Bijna 4000 km afgelegd. Maaaarr het is nog niet het einde van het hele avontuur, nog even geduld voordat ik terug kom😉. In mei reis ik samen met Fleur tussen Brisbane en Cairns. Maar dat is dus voor de volgende blogjes…

20/4
Terug naar de WWOOF: een absurde plek. Waar ben ik nu weer terecht gekomen?! Jesse en Avani verwelkomen me op het terrein van een verlaten golfclub, waar ze in een soort anti-kraak situatie wonen. Ooit wordt het een wellness centre, is het plan. Met yoga, meditaties, sound healing en weet ik veel wat nog meer. Maar nu is het een soort post-apocalyptisch staatsgebouw, waarbij de overblijfselen van een recent leven nog terug te vinden zijn.
Voor nu is er amper tijd om deze vreemde plek te ontdekken, want al snel stappen we in hun busje voor een nachtje weg. Ze waren even vergeten dat ze naar Nimbin zouden gaan op de dag dat ik aan kwam. Duuuuusss, of ik zin had om mee te gaan? Ach ja, Nimbin werd me al door meerdere mensen aangeraden. En wat kan er mis gaan om met twee vreemden op stap te gaan, toch? 😉
Hoe leg ik Nimbin uit? Uhmmm, als een hippie dorp. Dat is de beste beschrijving denk ik. Alsof een regenboog over het dorp heeft geplast. Overal zijn er alternatieve kleurrijke winkeltjes door het dorp heen gespetterd; muurschilderingen, mozaïeken en andere kunstachtige uitingen staan/hangen/liggen/plakken/druipen door de straten. Openingstijden? Zie foto! Alles hier komt en gaat zoals het gaat. En Waar Nimbin het meest om bekend staat is dat de wet er niet helemaal lijkt te gelden. In plaats daarvan is er een respectvolle straatcode die ergens op een muur is geschilderd. Maar goed, je kunt je dus voorstellen dat er in de praktijk veel wiet gebruik is. En specifiek vandaag wel extra veel: voor de 420 gelegenheid was er een klein feestje gaande bij dè ontmoetingsplek van dit dorp: de wietbar! Hahah, ik had niet echt verwacht op zo’n plek uit te komen. Overal staan en zitten mensen. Jointjes worden doorgegeven, een dame deelt ‘cake’ uit en er wordt buiten live muziek gespeeld. Al snel druipen de meeste mensen af en eindigt het feestje al vroeg in de stortende regen. Het was een gezellige avond, maar je kunt je ook voorstellen dat er op zo’n plek een hoop vreemde figuren rond lopen… Dit was niet de plek en tijd om in m’n eentje rond te dwalen. Gelukkig zijn er verder geen rare of enge dingen gebeurt.

De trip naar Nimbin was deels ook een business trip voor Jesse en het najagen van z’n muziek carrière. Hij deed een kort optreden bij de wietbar, en op de weg terug naar de golfclub zijn we bij verschillende brouwerijen gestopt om contact te leggen voor potentieel-toekomstige-live-muziek-optreden-locaties. Zonder al te veel succes helaas.

Dan schakelen we nu weer over naar de golfclub. Waar ik de volgende dagen ronddwalend heb rondgebracht. Door de verlaten keukens, langs lege douche ruimtes, via decadente trappen met dik rood tapijt, lange gangen met namen van vergeten winnaars en balzalen met groene “marmeren” pilaren waar stoelen als spoken zijn bedekt onder een wit kleed. Jesse en Avani wonen in hun busje op het terrein, terwijl ik door de stille gangen naar mijn slaapkamer dwaal. Het gebouw heeft 2 verdiepingen (en nog een torentje bovenop). Ik slaap in de rechter vleugel, op de onderste verdieping. Via een grote halfronde trap loop ik naar beneden, door de donkere gang. Dan is er een ruimte, omgeven door glas (oude golf shop?) naast het oude restaurant. In deze glazen ruimte staat een oud bureau/balie situatie met daar achter een deur ‘staff only’. Weer een donker halletje die naar een muf en verlaten kantoor loopt: daar slaap ik.

Er wonen nog 2 anderen in het gebouw. Greg en …. Het spook. Ik heb het spook nog nooit ontmoet, maar hij neemt de bovenverdieping van de hele westelijke vleugel in beslag. Greg woont in een bezemkast beneden. Niemand betaald huur, voor zover ik weet. En wie voor water en elektriciteit betaald blijft me een raadsel. In ruil voor een woning, moet je wel helpen bij het opknappen van deze uit de hand gelopen droom. En ja, dat betekent ook dat de tientallen kangoeroes die over de overgroeide golfbaan heen hoppen hun bijdrage moeten leveren.

Het regent veel de eerste paar dagen. Dus in plaats van onkruid te plukken werk ik in de bar van het oude restaurant. Geen drankjes serveren maar muren schrobben, het werkblad, de tap, alles. Want jeetje wat is het vies! Ik poets de binnenkant, de buitenkant, de bovenkant. Zelfs de lampjes in het plafond van het lege restaurant krijgen een veeg van het grijs geworden doekje. Het is niet heel erg om te doen. De grote ramen rondom het restaurant zijn open en de frisse lucht stroomt weer binnen. Af en toe hoppen er kangoeroes langs en luisteren ze mee met de muziek of podcast die aan staat. Met de dagen worden de muren lichter. Het is fijn om het resultaat van het poetsen terug te zien.

Met Jesse en Avani koken we in de keuken op de bovenste verdieping. (er zijn 4 grote keukens in totaal). Een mega keuken, waarvan maar 1 keukenblad echt gebruikt wordt. De drie lege koelcellen naast het keukenblad, en de dienstlift die van de keuken naar buiten gaat geven een unheimische sfeer. Iedere lunch en avond koken we samen, kijken een filpmje en, in het geval van avondeten, vertrekken dan met een toetje naar bed. Na een aantal dagen ben ik het kijken van filmpjes tijdens het eten wel zat. En wat doe je dan? Praten natuurlijk! Interessante gesprekken gehad, zoals waarom ze aan dit project begonnen zijn en hoe ze het voor zich zien. Maar ook over de toekomst van AI en religie. Het ritme met Jesse en Avani is anders dan ik gewend ben van het kamperen. Toen was het opstaan en slapen met de zon. Hier gaat alles trager. Zooooo traag, krijg weer flashbacks naar m’n huisgenootjes in Melbourne. Dus ja, ook weer een stuk later slapen.

Na het werken zijn er zeeën van tijd. Met al deze tijd is er ook ruimte om uitgebreid te bellen met Robert en familie 😊. Of ik ga op ontdekkingstocht in nieuwe ruimtes, of wandel over het gigantische terrein. De zon is teruggekeerd met haar vriend de regenboog. De kangoeroes nemen hun taak als grasmaaier erg serieus, dus ontwijk ik ze een beetje tijdens het wandelen. Er zitten er altijd een paar tussen die maar al te graag hun six-pack en spierbundels willen tonen. De dames kangoeroes zijn een stuk aardiger. Nieuwsgierig komen we op me af gehopt wanneer ze denken dat ik niet kijk. Soms zelfs met baby ‘roo in de buidel! En zo spendeer ik de meeste tijd op het terrein. Probeer de rust en absentie van prikkels tot me te laten komen, maar dat is soms nog wel lastiger dan gedacht. Ik snap wel dat ze hier een retraite centrum van willen maken in dat opzicht. Wanneer het donker wordt keer ik terug naar het spookslot, en luister naar Jesse die zijn muzikale passie aan het finetunen is. Hij hoopt ooit op een festival te kunnen staan met z’n muziek set-up. Op zondag improviseren we zelfs een ecstatic dance. (Voor wie niet weet wat het is: een vorm van dansen waarbij je zo min mogelijk nadenkt en je zoveel mogelijk laat leiden door de muziek). Na afloop liggen we in de Acoustic dome te luisteren naar Jesse's gitaarspel. De dome heeft om de een of andere reden een galmende akoestiek wanneer je in het midden van de cirkel staat. Het gitaarspel bleek achteraf een sound healing. Ik ben niet gehealed, maar wel heerlijk ontspannen. 

Er zijn eigenlijk maar maar een paar momenten dat ik van het terrein af ben gegaan. Op woensdag verzorgde Jesse een sound healing bij een yoga groep in de buurt. Hij zette Avani en mij af in Surfers Paradise. Niet om te surfen helaas, wel om over Surfers Market heen te dwalen. Stalletjes vol sieraden en een hele tijd geklets over de vluchtigheid van het leven met een meid die een stalletje runt. Goed, daar wilde ik het niet over hebben eigenlijk. Ik wilde het hebben over de temperatuur! Het is dus herfst, en het gaat langzaam richting winter. Maar voor mij voelde het als nazomer. Het is 7 uur, en met een luchtige jurk wandelen Avani en ik in de zwoele zee wind. Alleen, ik ben een beetje in de war: want bij een Nederlandse nazomer is het meestal nog niet gitzwart donker om 7 uur. Maar niet alleen dat, want terwijl ik het nazomerse gevoel omarm, klaagt iedereen IEDEREEEENNNN om me heen over hoe koud het is, en dat het wel echt winter aan het worden is! WAAROM?!! Het is ’s nachts nog 20 graden!

Een ander moment dat ik van het terrein af was, ging ik lekker in m’n eentje naar het strand bij Gold Coast. Na een tijd op het strand te hebben gelegen kwam ik aan de praat met een Engelsman die niet kan voetballen. We hadden het over reizen en vreemde ontmoetingen onderweg. Dat leek me een mooi moment om te vertellen over Allan, de man uit Genoa en Bellingen. Met zijn hond en zijn dakloze uiterlijk is hij wel een opvallend figuur, die ik dus 1111 km verderop nogmaals tegenkwam. En, je gelooft het nooit, deze Engelsman begint vervolgens Allan en zijn bijna-uit-elkaar-vallende auto te beschrijven. Geen grap, hij had Allan net een uurtje daarvoor ontmoet. Het wordt een beetje eng dat Allan overal is….

30/4
En op dinsdag was dat het dan. Het schoonmaken is klaar voor mij. Ik wens Jesse en Avani succes en vertrek weer terug naar Brisbane. Het voelt als het laatste hoofdstuk van deze reis. Ik heb er ontzettend veel zin in om de komende tijd samen met Fleur door te brengen! Een toetje :)